|
|
သင္တို႔ ဘာလိုခ်င္လဲ၊
. . . ပစၥည္းဥစၥာ ယူမလား၊ အတတ္ပညာ ယူမလား။ 
|
|
တစ္ခါတုန္းက ကုန္သည္ႀကီးတစ္ဦးသည္
ေတာအုပ္တစ္ခုကို ျဖတ္၍ ခရီးထြက္ရာ တစ္ေနရာ
အေရာက္တြင္ တြင္းနက္ႀကီး တစ္ခုအတြင္းသို႔
ေခ်ာ္က်ၿပီး ကယ္ပါ ယူပါ တစာစာျဖင့္
ေအာ္ေနရရွာသည္။
“ကယ္ၾကပါအုန္း ... ဗ်ဳိ႕”
သူ၏ ေအာ္သံကို ေမာင္ျဖဴႏွင့္ ေမာင္ညိဳ အမည္ရွိ ခရီးသည္ ႏွစ္ဥိးက ၾကားသြားရာ သူတို႔သည္ ကုန္သည္ႀကီးအား တြင္းနက္ႀကီးအတြင္းမွ အေပၚသို႔ ခက္ခက္ခဲခဲ ဆြဲတင္ၾကရသည္။
ကုန္သည္ႀကီးသည္ သူ၏ အသက္ကို ကယ္ဆယ္လိုက္ေသာ ခရီးသည္ႏွစ္ဦးအား ေက်းဇူးတင္သြားသည္။
အဲဒါေၾကာင့္ ကုန္သည္ႀကီးက “ကၽြႏု္ပ္၏ အသက္ကို ကယ္ဆယ္လိုက္ေသာ သင္တို႔ ႏွစ္ဦးအား ေက်းဇူးဆပ္လိုပါသည္။ သင္တို႔ ဘာလိုခ်င္လဲ။ ပစၥည္းဥစၥာလား၊ အတတ္ပညာ တစ္ခုခုလား” ဟု ေမးေလသည္။
ေမာင္ညိဳက “ပစၥည္းဥစၥာကို လိုခ်င္ပါသည္”
ေမာင္ျဖဴက “အတတ္ပညာကို လိုခ်င္ပါသည္” ဟု ေျပာလိုက္ေလသည္။
ကုန္သည္ႀကီးသည္ ပစၥည္းဥစၥာကို အလိုရွိေသာ ေမာင္ညိဳကို ေရႊစင္တစ္ပိႆာကို ေပးလုိက္ေလသည္။
အတတ္ပညာကို အလိုရွိေသာ ေမာင္ျဖဴအား ပညာသင္ၾကားေပးရန္ သူႏွင့္အတူ ေခၚေဆာင္သြားေလသည္။
ေမာင္ညိဳသည္ ေရႊထုပ္ကို ၀မ္းသာအားရ ထမ္း၍ ခရီးဆက္လာခဲ႔သည္။
“အင္း... အေတာ္စဥ္းစားဉာဏ္ ကင္းမဲ႔တဲ႔ ေမာင္ျဖဴပဲ၊ အခုခ်က္ခ်င္း သံုးလို႔ရတဲ႔ ဥစၥာပစၥည္းကို ယူတာ မဟုတ္ဘူး”
ေမာင္ညိဳသည္ ခရီးအတန္ငယ္ သြားမိေသာအခါတြင္ လမ္း၌ လူဆိုးမ်ားႏွင့္ ရင္ဆိုင္တိုးမိသျဖင့္ ေရႊထုပ္ကို ေပးလိုက္ရေလသည္။
ေမာင္ျဖဴမွာမူ ကုန္သည္ႀကီးထံမွ ကုန္သြယ္မႈပညာကို အပတ္တကုတ္ ႀကိဳးစားသင္ယူသျဖင့္ ကၽြမ္းက်င္လိမၼာေသာ ကုန္သည္တစ္ဦး ျဖစ္လာေလသည္။
မၾကာမီ ေမာင္ျဖဴသည္ လြန္စြာ ခ်မ္းသာၾကြယ္၀ေသာ ကုန္သည္ႀကီးတစ္ဦး ျဖစ္လာကာ ေအးခ်မ္းသာယာေသာ ဘ၀ကို ပိုင္ဆိုင္သြားေလသည္။
ေမာင္ညိဳမွာကား ပညာလည္း မရွိ၊ ပစၥည္းဥစၥာလည္း မရွိေသာေၾကာင့္ ဆင္းရဲပင္ပန္းစြာ အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္းျပဳကာ မလွမပေသာ ဘ၀ျဖင့္ နိဂံုးခ်ဳပ္ရေလသတည္း။
အထက္ေဖာ္ျပပါ ပံုျပင္ကို နမူနာယူ၍ မိမိ၏ ယခု ခဏတာ အခ်ိန္ေလးအတြင္း ရရွိတာကို မမက္ေမာသင့္ေၾကာင္းႏွင့္ ေနာင္တစ္ခ်ိန္တြင္ ခံစား စံစားႏိုင္သည့္ အက်ဳိးေက်းဇူးမ်ားကို ေတြးေတာဆင္ျခင္သင့္ေၾကာင္း ေဖာ္ျပလိုက္ရပါသည္ ... ခင္ဗ်ား.....
“အတုယူႏိုင္ၾကပါေစ......”
“ကယ္ၾကပါအုန္း ... ဗ်ဳိ႕”
သူ၏ ေအာ္သံကို ေမာင္ျဖဴႏွင့္ ေမာင္ညိဳ အမည္ရွိ ခရီးသည္ ႏွစ္ဥိးက ၾကားသြားရာ သူတို႔သည္ ကုန္သည္ႀကီးအား တြင္းနက္ႀကီးအတြင္းမွ အေပၚသို႔ ခက္ခက္ခဲခဲ ဆြဲတင္ၾကရသည္။
ကုန္သည္ႀကီးသည္ သူ၏ အသက္ကို ကယ္ဆယ္လိုက္ေသာ ခရီးသည္ႏွစ္ဦးအား ေက်းဇူးတင္သြားသည္။
အဲဒါေၾကာင့္ ကုန္သည္ႀကီးက “ကၽြႏု္ပ္၏ အသက္ကို ကယ္ဆယ္လိုက္ေသာ သင္တို႔ ႏွစ္ဦးအား ေက်းဇူးဆပ္လိုပါသည္။ သင္တို႔ ဘာလိုခ်င္လဲ။ ပစၥည္းဥစၥာလား၊ အတတ္ပညာ တစ္ခုခုလား” ဟု ေမးေလသည္။
ေမာင္ညိဳက “ပစၥည္းဥစၥာကို လိုခ်င္ပါသည္”
ေမာင္ျဖဴက “အတတ္ပညာကို လိုခ်င္ပါသည္” ဟု ေျပာလိုက္ေလသည္။
ကုန္သည္ႀကီးသည္ ပစၥည္းဥစၥာကို အလိုရွိေသာ ေမာင္ညိဳကို ေရႊစင္တစ္ပိႆာကို ေပးလုိက္ေလသည္။
အတတ္ပညာကို အလိုရွိေသာ ေမာင္ျဖဴအား ပညာသင္ၾကားေပးရန္ သူႏွင့္အတူ ေခၚေဆာင္သြားေလသည္။
ေမာင္ညိဳသည္ ေရႊထုပ္ကို ၀မ္းသာအားရ ထမ္း၍ ခရီးဆက္လာခဲ႔သည္။
“အင္း... အေတာ္စဥ္းစားဉာဏ္ ကင္းမဲ႔တဲ႔ ေမာင္ျဖဴပဲ၊ အခုခ်က္ခ်င္း သံုးလို႔ရတဲ႔ ဥစၥာပစၥည္းကို ယူတာ မဟုတ္ဘူး”
ေမာင္ညိဳသည္ ခရီးအတန္ငယ္ သြားမိေသာအခါတြင္ လမ္း၌ လူဆိုးမ်ားႏွင့္ ရင္ဆိုင္တိုးမိသျဖင့္ ေရႊထုပ္ကို ေပးလိုက္ရေလသည္။
ေမာင္ျဖဴမွာမူ ကုန္သည္ႀကီးထံမွ ကုန္သြယ္မႈပညာကို အပတ္တကုတ္ ႀကိဳးစားသင္ယူသျဖင့္ ကၽြမ္းက်င္လိမၼာေသာ ကုန္သည္တစ္ဦး ျဖစ္လာေလသည္။
မၾကာမီ ေမာင္ျဖဴသည္ လြန္စြာ ခ်မ္းသာၾကြယ္၀ေသာ ကုန္သည္ႀကီးတစ္ဦး ျဖစ္လာကာ ေအးခ်မ္းသာယာေသာ ဘ၀ကို ပိုင္ဆိုင္သြားေလသည္။
ေမာင္ညိဳမွာကား ပညာလည္း မရွိ၊ ပစၥည္းဥစၥာလည္း မရွိေသာေၾကာင့္ ဆင္းရဲပင္ပန္းစြာ အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္းျပဳကာ မလွမပေသာ ဘ၀ျဖင့္ နိဂံုးခ်ဳပ္ရေလသတည္း။
အထက္ေဖာ္ျပပါ ပံုျပင္ကို နမူနာယူ၍ မိမိ၏ ယခု ခဏတာ အခ်ိန္ေလးအတြင္း ရရွိတာကို မမက္ေမာသင့္ေၾကာင္းႏွင့္ ေနာင္တစ္ခ်ိန္တြင္ ခံစား စံစားႏိုင္သည့္ အက်ဳိးေက်းဇူးမ်ားကို ေတြးေတာဆင္ျခင္သင့္ေၾကာင္း ေဖာ္ျပလိုက္ရပါသည္ ... ခင္ဗ်ား.....
“အတုယူႏိုင္ၾကပါေစ......”
0 comments:
Post a Comment
မွတ္ခ်က္မ်ားကို စီစစ္ျပီးမွ ေဖာ္ျပေပးမည္ ျဖစ္ပါသျဖင့္ ဤစာမ်က္ႏွာေပၚမွာ
ခ်က္ခ်င္း ျမင္ရမည္မဟုတ္ပါ။ မၾကာခင္ ေနာက္တခါ ျပန္လာျပီး မိမိ၏
မွတ္ခ်က္ကို ျပန္ၾကည့္ပါရန္ ေမတၱာရပ္ခံပါသည္။