"ေမ. လာ. လာ၊ နင္ကလည္း ေနနိုင္လိုက္တာေနာ္ ငါတို႔အားလုံးနွင္႔ အဆက္အသြယ္ၿဖတ္ထားလိုက္တာဆိုတာ"
ေႏြးေႏြးက အၿပစ္တင္စကားနွင္႔ အတူ ခန္းမအ၀င္မွ ခရီး ဦးၾကိဳၿပဳရွာသည္။ ကြ်န္မတို႔ တကၠသိုလ္တက္ေသာ အခ်ိန္မ်ဳိးဆို ေႏြးေႏြး ကြ်န္မကို ဒီထက္မက ေၿပာမည္မွာ ေသခ်ာသည္။ လက္ရွိေရာက္ေနေသာ ဆရာကန္ေတာ႔ပြဲေၾကာင္႔ပဲလား၊ ငယ္ေတာ႔တဲ႔ အသက္အရြယ္ေတြ မဟုတ္တာေၾကာင္႔ပဲလား မသိ။ ေႏြးေႏြးရဲ ႔ အၿပစ္တင္သံကို ထပ္မၾကားရေတာ႔ေပ။ ၀ဲက်လာေသာ ဆံပင္မ်ားကို လက္ၿဖင္႔ သပ္တင္ရင္း ကြ်န္မ ခန္းမထဲသို႔ မ်က္နွာမူလိုက္သည္။ တကယ္ေတာ႔ ဒီေနရာမွာ ကြ်န္မ ရွိေနဖို႔ မေကာင္း။ အရာအားလုံးေနသားတက်ၿဖစ္ေနေသာ ကန္ေရၿပင္ကို လႈပ္ခတ္သြားေစမယ္႔ သူဟာ ကြ်န္မ ခ်စ္ခဲ႔ေသာ ေမာင္လား။ ဒါမွမဟုတ္ ကြ်န္မကိုယ္တိုင္ပဲလား။ မသိၿခင္းမ်ားစြာနွင္႔ပဲ အားတင္းရင္း ဒီခန္းမထဲ ေရာက္နွင္႔ ေနခဲ႔ၿပီ။ ေမာင္နွင္႔ ပတ္သက္လွ်င္ အၿမဲစိုးရိမ္ေၾကာင္႔ၾကတတ္ေသာ စိတ္ကိုလည္း ကြ်န္မ မုန္းေပမယ္႔ လက္ခံထားလိုက္႕ရသည္။
"ပုလဲ.. ဒီမွာ ေမ လာတယ္" ေႏြးရဲ ႔ စကားအဆုံးမွ ထိုင္ေနရာမွ ပုလဲက လွည္႔ၾကည္႔သည္။ ပုလဲဟန္က မယုံနိုင္သလို။
"ေမရယ္ .. နင္လာမွ လာပါ႔မလားလို႔ ငါတို႔က စိုးရိမ္ေနတာ . ငါတို႔အားလုံး ဆုံဖို႔က မလြယ္ဘူးေလဟယ္"
"ေအးပါ. နင္က အိမ္ေထာင္သည္ဆိုေတာ႔ အလုပ္ ပိုရႈပ္မွာေပါ႔.. " ပုလဲကို ကြ်န္မက ၿပန္ေၿပာေတာ႔
"ေၾသာ္ ငါ႔ကို ဖမ္းရင္ မိေသးတယ္. နင္႔လို အပ်ဳိၾကီးက အလုပ္မရႈပ္ေပမယ္႔ ဖမ္းလို႔ မလြယ္ဘူးေလ.. " ပုလဲက ကြ်န္မကို ဘုကလန္႔ ေၿပာေတာ႔သည္။
"အပ်ဳိၾကီးဆိုတာပဲ ခလုတ္တိုက္ေနတယ္ နင္တို႔ကေတာ႔.. စ စရာ ဂုဏ္ပုဒ္တစ္ခု က်ေနတာပဲဟာ"
"ေမ ဒါ ငါ႔ သမီးေလးေလ . အခု ငါးနွစ္ၿပည္႔ေတာ႔မယ္ သိလား"
ခ်မ္းၿမစကားေၾကာင္႔ ကြ်န္မ အံ႔ၾသသြားသည္။ ကြ်န္မတို႔ ေ၀းေနတာေတာင္ ဒီေလာက္ၾကာခဲ႔ၿပီလား။ ကြ်န္မ အားလုံးနွင္႔ ေ၀းရာ ေရွာင္ရွားေနခဲ႔သည္မွာ အခ်ိန္ေတြေတာင္ အေတာ္ၾကာခဲ႔ၿပီလား။ ကြ်န္မရဲ ႔ အံ႔ၾသသြားေသာ မ်က္နွာကို ၾကည္႔ရင္း အားလုံးက နားလည္စြာ ၿပဳံးသည္။ ကြ်န္မ ခ်စ္ေသာ ေမာင္႔ေၾကာင္႔ပင္ ကြ်န္မ အားလုံးနွင္႔ ေ၀းကြာခဲ႔သည္မွာ ၾကာၿပီမဟုတ္လား။ နွစ္စဥ္ ဆရာကန္ေတာ႔ပြဲ လုပ္တိုင္းလည္း ကြ်န္မ ေရာက္မလာခဲ႔။ ဒီနွစ္ ဆရာကန္ေတာ႔ပြဲမွ ကြ်န္မ အေၾကာင္းတိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ေရာက္လာၿဖစ္ေတာ႔သည္။ အခ်ိန္ေတြ အၾကာၾကီးၾကာခဲ႔ၿပီဆိုေတာ႔လည္း ခံစားခ်က္ေတြ အနည္ထိုင္သင္႔ၿပီ မဟုတ္လား။
"ေမ... ညီညီ လာမွာကို သိလား"
ေအာင္ၾကီး ရဲ ႔ စကားအဆုံးမွာေတာ႔ ကြ်န္မ ရင္ ဖ်တ္ခနဲ ခုန္သြားသည္။ တည္ၿငိမ္ေနၿပီထင္ေနတဲ႔ ကြ်န္မရင္ထဲမွာ ညီညီဆိုတဲ႔ နာမည္တစ္ခု ၾကားလိုက္ရုံနွင္႔ တုန္လႈပ္သြားသည္ဆုိတာေတာ႔ လြန္လြန္းသည္ဟု ကြ်န္မကိုယ္ ကြ်န္မပင္ ေဒါသထြက္ရသည္။ ေမာင္နွင္႔ ပတ္သက္လွ်င္ ကြ်န္မ ရူးသြပ္ေနတုန္းပါပဲလား ေမာင္။
"ညီညီလာမွာ ငါ သိပါတယ္. အရင္က ငါ မလာဘူး၊ နင္တို႔နဲ႔ မဆုံၿဖစ္ဘူးဆိုတာလည္း ငါ ရွက္လို႔ မဟုတ္ပါဘူး. ညီညီ႔ကိုလည္း ငါ မုန္းလုိ႔ နာၾကည္းလို႔ မဟုတ္ပါဘူး. မၿပည္႔စုံတဲ႔ ငါ႔ဘ၀အတြက္ ငါ ၾကိဳးစားေနရလို႔ပါ"
"ေမ နင္က ၿပည္႔စုံပါတယ္. ငါတို႔ ထင္ထားတာထက္ေတာင္ နင္႔စိတ္ထားက ၿပည္႔၀ေနလို႔ " ေအာင္ၾကီး စကားမဆုံးခင္မွာပဲ ကြ်န္မ ၀င္ေၿပာလိုက္သည္။
"ညီညီလည္း သူ႔အမ်ဳိးသမီးကို ေခၚလာမယ္ မဟုတ္လား.." အသင္႔ၿပင္ထားတဲ႔ ေစာင္႔ဆိုင္းေနသူတစ္ေယာက္ရဲ ႔ ခံစားခ်က္မ်ဳိးနွင္႔ ကြ်န္မ ေမးလိုက္မိသည္။ ဒီလိုခံစားခ်က္ေတြကို သူငယ္ခ်င္းေတြ ရိပ္မိသြားမွာကိုလည္း ကြ်န္မ စိုးရြံသည္။ သူတို႔အားလုံးကေတာ႔ ကြ်န္မ ခံစားခ်က္ကို အမွတ္တမဲ႔ပင္ၿဖစ္ပုံရသည္မို႔ ကြ်န္မ စိတ္သက္သာရာ ရသည္။ အားလုံးက ကြ်န္မရဲ ႔ ေနာက္ေက်ာကို ေက်ာ္ၾကည္႔ေနတာ ၿမင္ေတာ႔မွ ကြ်န္မ လွည္႔ၾကည္႔မိသည္။ တလွမ္းခ်င္းေလွ်ာက္လာေသာ ေမာင္က တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္နွင္႔ လွမ္းၾကည္႔သည္။ ကြ်န္မကို ၿမင္ေတာ႔မွ အံ႔ၾသသြားဟန္နွင္႔။ ေမာင္နွင္႔ လမ္းခြဲၿပီးကတည္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆုံဆည္းမႈ႔တြင္ ဘယ္တုန္းကမွ ေရာက္မလာခဲ႔ဖူးေသာ ကြ်န္မကို ေမာင္ၿမင္လိုက္ရေတာ႔ အ႔ံၾသသြားသည္မွာ မဆန္း။ ေမာင္က ကြ်န္မကို အၿပစ္ရွိသူတစ္ေယာက္ရဲ ႔ မ်က္လုံးမ်ဳိးနွင္႔ မ၀ံ႔မရဲ နႈတ္ဆက္ရွာသည္။
"ေမ .. နင္လာေသးတယ္ေနာ္"
"ငါ မအားလုိ႔ပါ ညီ" စကားကုိ အတိုဆုံးနွင္႔ အၿပတ္သားဆုံးၿဖစ္ေအာင္ ကြ်န္မ ၾကိဳးစားေၿပာလိုက္သည္။ ယုံၾကည္မည္မထင္ေပမယ္႔ ကြ်န္မ မတတ္နိုင္။ လိမ္ၿဖစ္လိုက္သည္။ ကြ်န္မ ေမာင္နွင္႔ ပတ္သက္လွ်င္ စကားမွားလို႔ မၿဖစ္။ အားလုံးရဲ ႔ ေရွ႔မွာ ကြ်န္မ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ လဲမက်ခ်င္ေတာ႔ဘူး ေမာင္။ အခ်စ္အတြက္ ရူးသြပ္ေနရမယ္႔ အရြယ္ေတြလည္း မဟုတ္ေတာ႔ဘူး ေမာင္။ ကြ်န္မတို႔ နွစ္ေယာက္ၾကားက အေၿခအေနကို အားလုံးက ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္းနွင္႔။ အခန္းအနားအစီအစဥ္ စတင္ပါၿပီ. အစီအစဥ္ ေၾကၿငာခ်က္နွင္႔ အတူ ကြ်န္မတို႔ေတြ အာရုံေၿပာင္းသြားၾကသည္။ ဆရာေတြကို ကန္ေတာ႔ အၿပီးမွာေတာ႔ စားရင္းေသာက္ရင္း မွတ္မိသူေတြ၊ မမွတ္မိတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ အတန္းေဖာ္ေတြ နႈတ္ဆက္ၾက၊ ဆရာ၊ ဆရာမေတြကို နႈတ္ခြန္းဆက္ၾကနွင္႔ ေပ်ာ္စရာေကာင္းစြာနွင္႔ အလုပ္မ်ားေနၾကေတာ႔သည္။
"ေမ ငါ လိုက္ပို႔ေပးမယ္ေလ. " အားလုံးလမ္းခြဲၾကေတာ႔ ေမာင္က ကြ်န္မကို လွမ္းေၿပာသည္။ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ႔ နားလည္သည္႔အၿပဳံးနွင္႔။ ဒီအခ်ိန္မွာ ကြ်န္မ ၿငင္းလို႔ မၿဖစ္ဘူးဆိုတာ ကြ်န္မသိပါသည္။ ကြ်န္မရင္ထဲမွာ ညီညီဆိုတဲ႔ ေမာင္ မရွိေတာ႔ဘူးဆိုတာ ကြ်န္မ သက္ေသၿပရမယ္႔ အခ်ိန္ပဲေလ။ အခု ကြ်န္မ ေဘးနားမွာ ရပ္ေနတာ ကြ်န္မရဲ ႔ သူငယ္ခ်င္း ညီညီအၿဖစ္ပဲ ကြ်န္မ ရင္းနွီးေနရမွာေပါ႔။ ကြ်န္မ ခ်စ္ေသာ ေမာင္က လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၅ နွစ္ေလာက္က ေသဆုံးခဲ႔ၿပီပဲေလ။ ကြ်န္မ ေခါင္းညိမ္႔ေတာ႔ ေမာင္ ၀မ္းသာစြာ ၿပဳံးသည္။
"ေမ စကားနည္းနည္း ေၿပာခ်င္လို႔ ဆိုင္ခဏထိုင္ရေအာင္လား"
"ေအး ရတယ္ေလ.. နင္႔မိန္းမ ငါ႔နဲ႔ အထင္လြဲသြားမွ ငါ႔ကို လိုက္ရွင္းမၿပခိုင္းနဲ႔ေနာ္ " ကြ်န္မ ဘာမွ မၿဖစ္သလို ေမာင္႔ကို ရယ္ရယ္ေမာေမာ ေၿပာေတာ႔ ေမာင္ အံအားသင္႔စြာ ၾကည္႔သည္။
"ေမ ငါ လက္မထပ္ၿဖစ္တာ နင္ မသိဘူးလား" ေမာင္႔ရဲ ႔ စကားအဆုံးမွာေတာ႔ ကြ်န္မ မယုံမရဲ နွင္႔ ေခါင္းခါ ၿပမိသည္။
"နင္က ငါနဲ႔ ပတ္သက္တဲ႔ အေၾကာင္းေတြကို ဘယ္သူ ေၿပာတာမွ လက္မခံဘူးထင္တယ္ ဟုတ္လား ေမ. နင္ စိတ္နာမယ္ဆိုလည္း နာသင္႔ပါတယ္ေလ. ငါက နင္မဟုတ္တဲ႔ တၿခားတစ္ေယာက္ကို လက္ထပ္ဖို႔ ေရြးခ်ယ္မိတာကို. ဒါေပမယ္႔ ငါ မသိလိုက္တာက သူဟာလည္း နင္႔လို သိပ္ၿပီး ေၿပာၿပရခက္တဲ႔ မိန္းကေလးမ်ဳိးၿဖစ္ေနတာပဲ. ၿပီးေတာ႔ သူနဲ႔ ေတြ႔တိုင္းမွာ ငါ နင္႔ကို သတိရေနတာ အေၾကာင္းရင္းခံပဲ. သူကလည္း သိပ္ပါးနပ္ပါတယ္. အဲဒါကို သူသိေနတယ္ေလ. ေမ"
"ဘာအေၾကာင္းေၾကာင္႔ပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ေပါ႔ ညီရယ္.. နင္ လက္ထပ္ၿဖစ္တာ လက္မထပ္ၿဖစ္တာ အဓိက အေၾကာင္းမဟုတ္ပါဘူး.. ငါ နင္႔ကို စိတ္နာတယ္ဆိုတာ ငါ ၀န္ခံပါတယ္. ငါ႔ကိုယ္ငါလည္း အဲဒါကို ခြန္အားအၿဖစ္ ေၿပာင္းနိုင္ခဲ႔တယ္. အဲဒီအတြက္လည္း နင္႔ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ညီ. အခု ငါ႔မွာ နင္တို႔အသိုင္းအ၀ိုင္းလိုလားတဲ႔ ရုပ္၀တၳဳေတြ ၿပည္႔စုံေနၿပီ ညီရဲ ႔. "
"နင္ ငါ႔ကို မေငါ႔ပါနဲ႔လား ေမရယ္.. ငါ အိမ္က စီစဥ္လို႔ ၊ ရုပ္၀တၳဳေတြ မက္လို႔ မဟုတ္ဘူး. နင္က ငါ႔ရဲ ႔ ဦးေဆာင္မႈ႔ ေအာက္မွာ ေနနိုင္မယ္႔ မိန္းကေလးမ်ဳိး မဟုတ္လို႔ပဲ. ၿပီးေတာ႔ ငါ မလုပ္နိုင္တဲ႔ အရာေတြအတြက္ နင္ရႈ႔ံခ်မွာ ငါေၾကာက္တယ္. ဒါေပမယ္႔ ၿမတ္ကလည္း နင္႔လို မိန္းကေလးပါပဲ. ၿပီးေတာ႔ ငါနဲ႔ သူနဲ႔ ၾကားမွာ သံသယေတြပဲ ရွိတယ္ ေမ. အခ်စ္မရွိဘူး. အဲဒါေၾကာင္႔ မိဘေတြ ဘယ္လိုပဲ စီစဥ္ထားေပမယ္႔ ငါတို႔ လမ္းခြဲလိုက္တယ္. အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွာေတာ႔ ငါ နင္႔ကို ေတြ႔ဖို႔ ၾကိဳးစားတယ္. နင္႔ကို ငါလာမေတြ႔ရဲတာလည္း ပါတယ္. သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလုံး နင္႔ဖက္ကပဲ ရွိေနခဲ႔တယ္ေလ.. "
ေမာင္ သက္ၿပင္းခ်ၿပီး မွန္ၿပတင္းအၿပင္ကို ေငးေနေတာ႔သည္။ အခ်ိန္ေတြ ေၿပာင္းသြားေပမယ္႔ ေမာင္က ၾကည္႔ေကာင္းေနတုန္းပါပဲ။ ကြ်န္မသိပ္ခ်စ္ခဲ႔တဲ႔ေမာင္၊ ကြ်န္မကို သိပ္ခ်စ္ခဲ႔ဖူးတဲ႔ ေမာင္က ဟိုးကမာၻတစ္ဖက္မွာ က်န္ရစ္ခဲ႔သလိုပါပဲ။ မိန္းကေလးမွ ေယာက်ာၤးေလးမွ မဟုတ္ပါဘူးေမာင္ရယ္.. ဘယ္သူမဆို ကိုယ္ခ်စ္တဲ႔သူကို ကာကြယ္ေပးခ်င္တယ္. ဘယ္သူက ကိုယ္႔ခ်စ္သူကို နိမ္႔က်ေစမွာလဲေမာင္။ အခုေတာ႔ အခုေတာ႔ ကြ်န္မတို႔ ၾကားမွာ နံရံေတြ ၿခားသြားပါၿပီေမာင္။ ပါးလႊာေပမယ္႔ အတိုင္းအတာမသိေလာက္ေအာင္ ထူထဲနက္နဲစြာကို ၿခားနားခဲ႔ၾကပါၿပီ။
"ေမ. ေမာင္႔ကို ခြင္႔လႊတ္နိုင္ဦးမလား.." ရီေ၀ေနတဲ႔ ေမာင္႔မ်က္၀န္းေတြမွာ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္အေရာင္ေလး တစ္ေငြ႔ေငြ႔။
"ခြင္႔မလႊတ္နိုင္စရာ အေၾကာင္းမရွိပါဘူး ေမာင္။ နင္႔ကို ငါလာေတြ႔ဖို႔ ငါ အားတင္းၿပီး လာခဲ႔ရတာပါ. အမွန္အတိုင္း ၀န္ခံရရင္ နင္႔ကို ငါ သိပ္ခ်စ္တာပါ ေမာင္. ဒါေပမယ္႔ နင္ ေၾကာက္ခဲ႔တဲ႔ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ ႔ ဆုံးၿဖတ္ခ်က္မ်ဳိးပဲ ငါ႔မွာ ရွိတယ္။ ငါက နင္မပန္ခ်င္လို႔ စြန္႔ပစ္ခဲ႔တဲ႔ ပန္းတစ္ပြင္႔ပဲေလ.. အဲဒီပန္းေလး ႏြမ္းလို႔ပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္၊ ခူးေၿခြခံရလို႔ပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ နင္ လွည္႔မၾကည္႔ေတာ႔နဲ႔ေလ.. ပန္းတစ္ပြင္႔ရဲ ႔ တန္ဖိုးကို မ်က္ကြယ္ၿပဳခဲ႔ၿပီးမွေတာ႔ နင္႔ရဲ ႔ ခံစားမႈ႔အတြက္နဲ႔ ဒဏ္ရာရသြားတဲ႔ ပန္းတစ္ပြင္႔ဟာ ေနၿမဲ ေနပါေစေတာ႔.. နင္ဟာ ငါ႔ရဲ ႔ ထာ၀ရ သူငယ္ခ်င္းပါပဲ ေမာင္."
မိုးေတြ မညိဳပါပဲ ကြ်န္မတို႔ ရင္မွာ ညိဳေနၿပီ ေမာင္... တစ္ေယာက္မ်က္၀န္းကို တစ္ေယာက္မၾကည္႔ရဲခဲ႔ေတာ႔ပါဘူး။ အိမ္ၿပန္ခ်ိန္ လမ္းခြဲခ်ိန္ဟာ ေနာက္တစ္ေန႔ဆိုတဲ႔ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္နဲ႔ မလွပနိုင္ေတာ႔ဘူး။ ခါးသီးခဲ႔ၿပီးၿပီ။ ကြ်န္မနွလုံးသားမွာ ေမာင္႔ရဲ ႔ စြန္႔ပစ္ၿခင္းေလာက္ ထပ္ခါးစရာမရွိေတာ႔ပါဘူး ေမာင္ရယ္။ ဘ၀မ်ာ ကုိယ္စီလမ္းေတြ ဆက္ေလွ်ာက္ရေတာ႔မယ္. ကြ်န္မေဘးနားမွာ ေမာင္မရွိနိုင္ေတာ႔သလို ေမာင္႔ေဘးနားက ပါရမီၿဖည္႔ဖက္ဟာလည္း ကြ်န္မ ၿဖစ္ခြင္႔ မရွိနိုင္ေတာ႔ဘူးေလ။ တခါတေလမွာ ပန္းေတြမွာ ဆူးရွိတတ္တယ္ ေမာင္။ ပန္းရဲ ႔ မာနလို ဆိုခ်င္လည္း ဆိုနိုင္ပါရ႕ဲ ႔။ ပန္းရဲ ႔ ဆူးဟာ ခူးသူကို စူးေစတတ္သလို ဆူးရဲ ႔ မာန္နဲ႔ ပန္းတစ္ပြင္႔ဟာလည္း ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ အထိနာတတ္တယ္ဆိုတာ ကြ်န္မ နွလုံးသားနဲ႔ ရင္းၿပီး ေၿပာၿပရင္ ေမာင္နားလည္မယ္ မထင္ပါဘူးေလ...
ေႏြးေႏြးက အၿပစ္တင္စကားနွင္႔ အတူ ခန္းမအ၀င္မွ ခရီး ဦးၾကိဳၿပဳရွာသည္။ ကြ်န္မတို႔ တကၠသိုလ္တက္ေသာ အခ်ိန္မ်ဳိးဆို ေႏြးေႏြး ကြ်န္မကို ဒီထက္မက ေၿပာမည္မွာ ေသခ်ာသည္။ လက္ရွိေရာက္ေနေသာ ဆရာကန္ေတာ႔ပြဲေၾကာင္႔ပဲလား၊ ငယ္ေတာ႔တဲ႔ အသက္အရြယ္ေတြ မဟုတ္တာေၾကာင္႔ပဲလား မသိ။ ေႏြးေႏြးရဲ ႔ အၿပစ္တင္သံကို ထပ္မၾကားရေတာ႔ေပ။ ၀ဲက်လာေသာ ဆံပင္မ်ားကို လက္ၿဖင္႔ သပ္တင္ရင္း ကြ်န္မ ခန္းမထဲသို႔ မ်က္နွာမူလိုက္သည္။ တကယ္ေတာ႔ ဒီေနရာမွာ ကြ်န္မ ရွိေနဖို႔ မေကာင္း။ အရာအားလုံးေနသားတက်ၿဖစ္ေနေသာ ကန္ေရၿပင္ကို လႈပ္ခတ္သြားေစမယ္႔ သူဟာ ကြ်န္မ ခ်စ္ခဲ႔ေသာ ေမာင္လား။ ဒါမွမဟုတ္ ကြ်န္မကိုယ္တိုင္ပဲလား။ မသိၿခင္းမ်ားစြာနွင္႔ပဲ အားတင္းရင္း ဒီခန္းမထဲ ေရာက္နွင္႔ ေနခဲ႔ၿပီ။ ေမာင္နွင္႔ ပတ္သက္လွ်င္ အၿမဲစိုးရိမ္ေၾကာင္႔ၾကတတ္ေသာ စိတ္ကိုလည္း ကြ်န္မ မုန္းေပမယ္႔ လက္ခံထားလိုက္႕ရသည္။
"ပုလဲ.. ဒီမွာ ေမ လာတယ္" ေႏြးရဲ ႔ စကားအဆုံးမွ ထိုင္ေနရာမွ ပုလဲက လွည္႔ၾကည္႔သည္။ ပုလဲဟန္က မယုံနိုင္သလို။
"ေမရယ္ .. နင္လာမွ လာပါ႔မလားလို႔ ငါတို႔က စိုးရိမ္ေနတာ . ငါတို႔အားလုံး ဆုံဖို႔က မလြယ္ဘူးေလဟယ္"
"ေအးပါ. နင္က အိမ္ေထာင္သည္ဆိုေတာ႔ အလုပ္ ပိုရႈပ္မွာေပါ႔.. " ပုလဲကို ကြ်န္မက ၿပန္ေၿပာေတာ႔
"ေၾသာ္ ငါ႔ကို ဖမ္းရင္ မိေသးတယ္. နင္႔လို အပ်ဳိၾကီးက အလုပ္မရႈပ္ေပမယ္႔ ဖမ္းလို႔ မလြယ္ဘူးေလ.. " ပုလဲက ကြ်န္မကို ဘုကလန္႔ ေၿပာေတာ႔သည္။
"အပ်ဳိၾကီးဆိုတာပဲ ခလုတ္တိုက္ေနတယ္ နင္တို႔ကေတာ႔.. စ စရာ ဂုဏ္ပုဒ္တစ္ခု က်ေနတာပဲဟာ"
"ေမ ဒါ ငါ႔ သမီးေလးေလ . အခု ငါးနွစ္ၿပည္႔ေတာ႔မယ္ သိလား"
ခ်မ္းၿမစကားေၾကာင္႔ ကြ်န္မ အံ႔ၾသသြားသည္။ ကြ်န္မတို႔ ေ၀းေနတာေတာင္ ဒီေလာက္ၾကာခဲ႔ၿပီလား။ ကြ်န္မ အားလုံးနွင္႔ ေ၀းရာ ေရွာင္ရွားေနခဲ႔သည္မွာ အခ်ိန္ေတြေတာင္ အေတာ္ၾကာခဲ႔ၿပီလား။ ကြ်န္မရဲ ႔ အံ႔ၾသသြားေသာ မ်က္နွာကို ၾကည္႔ရင္း အားလုံးက နားလည္စြာ ၿပဳံးသည္။ ကြ်န္မ ခ်စ္ေသာ ေမာင္႔ေၾကာင္႔ပင္ ကြ်န္မ အားလုံးနွင္႔ ေ၀းကြာခဲ႔သည္မွာ ၾကာၿပီမဟုတ္လား။ နွစ္စဥ္ ဆရာကန္ေတာ႔ပြဲ လုပ္တိုင္းလည္း ကြ်န္မ ေရာက္မလာခဲ႔။ ဒီနွစ္ ဆရာကန္ေတာ႔ပြဲမွ ကြ်န္မ အေၾကာင္းတိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ေရာက္လာၿဖစ္ေတာ႔သည္။ အခ်ိန္ေတြ အၾကာၾကီးၾကာခဲ႔ၿပီဆိုေတာ႔လည္း ခံစားခ်က္ေတြ အနည္ထိုင္သင္႔ၿပီ မဟုတ္လား။
"ေမ... ညီညီ လာမွာကို သိလား"
ေအာင္ၾကီး ရဲ ႔ စကားအဆုံးမွာေတာ႔ ကြ်န္မ ရင္ ဖ်တ္ခနဲ ခုန္သြားသည္။ တည္ၿငိမ္ေနၿပီထင္ေနတဲ႔ ကြ်န္မရင္ထဲမွာ ညီညီဆိုတဲ႔ နာမည္တစ္ခု ၾကားလိုက္ရုံနွင္႔ တုန္လႈပ္သြားသည္ဆုိတာေတာ႔ လြန္လြန္းသည္ဟု ကြ်န္မကိုယ္ ကြ်န္မပင္ ေဒါသထြက္ရသည္။ ေမာင္နွင္႔ ပတ္သက္လွ်င္ ကြ်န္မ ရူးသြပ္ေနတုန္းပါပဲလား ေမာင္။
"ညီညီလာမွာ ငါ သိပါတယ္. အရင္က ငါ မလာဘူး၊ နင္တို႔နဲ႔ မဆုံၿဖစ္ဘူးဆိုတာလည္း ငါ ရွက္လို႔ မဟုတ္ပါဘူး. ညီညီ႔ကိုလည္း ငါ မုန္းလုိ႔ နာၾကည္းလို႔ မဟုတ္ပါဘူး. မၿပည္႔စုံတဲ႔ ငါ႔ဘ၀အတြက္ ငါ ၾကိဳးစားေနရလို႔ပါ"
"ေမ နင္က ၿပည္႔စုံပါတယ္. ငါတို႔ ထင္ထားတာထက္ေတာင္ နင္႔စိတ္ထားက ၿပည္႔၀ေနလို႔ " ေအာင္ၾကီး စကားမဆုံးခင္မွာပဲ ကြ်န္မ ၀င္ေၿပာလိုက္သည္။
"ညီညီလည္း သူ႔အမ်ဳိးသမီးကို ေခၚလာမယ္ မဟုတ္လား.." အသင္႔ၿပင္ထားတဲ႔ ေစာင္႔ဆိုင္းေနသူတစ္ေယာက္ရဲ ႔ ခံစားခ်က္မ်ဳိးနွင္႔ ကြ်န္မ ေမးလိုက္မိသည္။ ဒီလိုခံစားခ်က္ေတြကို သူငယ္ခ်င္းေတြ ရိပ္မိသြားမွာကိုလည္း ကြ်န္မ စိုးရြံသည္။ သူတို႔အားလုံးကေတာ႔ ကြ်န္မ ခံစားခ်က္ကို အမွတ္တမဲ႔ပင္ၿဖစ္ပုံရသည္မို႔ ကြ်န္မ စိတ္သက္သာရာ ရသည္။ အားလုံးက ကြ်န္မရဲ ႔ ေနာက္ေက်ာကို ေက်ာ္ၾကည္႔ေနတာ ၿမင္ေတာ႔မွ ကြ်န္မ လွည္႔ၾကည္႔မိသည္။ တလွမ္းခ်င္းေလွ်ာက္လာေသာ ေမာင္က တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္နွင္႔ လွမ္းၾကည္႔သည္။ ကြ်န္မကို ၿမင္ေတာ႔မွ အံ႔ၾသသြားဟန္နွင္႔။ ေမာင္နွင္႔ လမ္းခြဲၿပီးကတည္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆုံဆည္းမႈ႔တြင္ ဘယ္တုန္းကမွ ေရာက္မလာခဲ႔ဖူးေသာ ကြ်န္မကို ေမာင္ၿမင္လိုက္ရေတာ႔ အ႔ံၾသသြားသည္မွာ မဆန္း။ ေမာင္က ကြ်န္မကို အၿပစ္ရွိသူတစ္ေယာက္ရဲ ႔ မ်က္လုံးမ်ဳိးနွင္႔ မ၀ံ႔မရဲ နႈတ္ဆက္ရွာသည္။
"ေမ .. နင္လာေသးတယ္ေနာ္"
"ငါ မအားလုိ႔ပါ ညီ" စကားကုိ အတိုဆုံးနွင္႔ အၿပတ္သားဆုံးၿဖစ္ေအာင္ ကြ်န္မ ၾကိဳးစားေၿပာလိုက္သည္။ ယုံၾကည္မည္မထင္ေပမယ္႔ ကြ်န္မ မတတ္နိုင္။ လိမ္ၿဖစ္လိုက္သည္။ ကြ်န္မ ေမာင္နွင္႔ ပတ္သက္လွ်င္ စကားမွားလို႔ မၿဖစ္။ အားလုံးရဲ ႔ ေရွ႔မွာ ကြ်န္မ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ လဲမက်ခ်င္ေတာ႔ဘူး ေမာင္။ အခ်စ္အတြက္ ရူးသြပ္ေနရမယ္႔ အရြယ္ေတြလည္း မဟုတ္ေတာ႔ဘူး ေမာင္။ ကြ်န္မတို႔ နွစ္ေယာက္ၾကားက အေၿခအေနကို အားလုံးက ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္းနွင္႔။ အခန္းအနားအစီအစဥ္ စတင္ပါၿပီ. အစီအစဥ္ ေၾကၿငာခ်က္နွင္႔ အတူ ကြ်န္မတို႔ေတြ အာရုံေၿပာင္းသြားၾကသည္။ ဆရာေတြကို ကန္ေတာ႔ အၿပီးမွာေတာ႔ စားရင္းေသာက္ရင္း မွတ္မိသူေတြ၊ မမွတ္မိတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ အတန္းေဖာ္ေတြ နႈတ္ဆက္ၾက၊ ဆရာ၊ ဆရာမေတြကို နႈတ္ခြန္းဆက္ၾကနွင္႔ ေပ်ာ္စရာေကာင္းစြာနွင္႔ အလုပ္မ်ားေနၾကေတာ႔သည္။
"ေမ ငါ လိုက္ပို႔ေပးမယ္ေလ. " အားလုံးလမ္းခြဲၾကေတာ႔ ေမာင္က ကြ်န္မကို လွမ္းေၿပာသည္။ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ႔ နားလည္သည္႔အၿပဳံးနွင္႔။ ဒီအခ်ိန္မွာ ကြ်န္မ ၿငင္းလို႔ မၿဖစ္ဘူးဆိုတာ ကြ်န္မသိပါသည္။ ကြ်န္မရင္ထဲမွာ ညီညီဆိုတဲ႔ ေမာင္ မရွိေတာ႔ဘူးဆိုတာ ကြ်န္မ သက္ေသၿပရမယ္႔ အခ်ိန္ပဲေလ။ အခု ကြ်န္မ ေဘးနားမွာ ရပ္ေနတာ ကြ်န္မရဲ ႔ သူငယ္ခ်င္း ညီညီအၿဖစ္ပဲ ကြ်န္မ ရင္းနွီးေနရမွာေပါ႔။ ကြ်န္မ ခ်စ္ေသာ ေမာင္က လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၅ နွစ္ေလာက္က ေသဆုံးခဲ႔ၿပီပဲေလ။ ကြ်န္မ ေခါင္းညိမ္႔ေတာ႔ ေမာင္ ၀မ္းသာစြာ ၿပဳံးသည္။
"ေမ စကားနည္းနည္း ေၿပာခ်င္လို႔ ဆိုင္ခဏထိုင္ရေအာင္လား"
"ေအး ရတယ္ေလ.. နင္႔မိန္းမ ငါ႔နဲ႔ အထင္လြဲသြားမွ ငါ႔ကို လိုက္ရွင္းမၿပခိုင္းနဲ႔ေနာ္ " ကြ်န္မ ဘာမွ မၿဖစ္သလို ေမာင္႔ကို ရယ္ရယ္ေမာေမာ ေၿပာေတာ႔ ေမာင္ အံအားသင္႔စြာ ၾကည္႔သည္။
"ေမ ငါ လက္မထပ္ၿဖစ္တာ နင္ မသိဘူးလား" ေမာင္႔ရဲ ႔ စကားအဆုံးမွာေတာ႔ ကြ်န္မ မယုံမရဲ နွင္႔ ေခါင္းခါ ၿပမိသည္။
"နင္က ငါနဲ႔ ပတ္သက္တဲ႔ အေၾကာင္းေတြကို ဘယ္သူ ေၿပာတာမွ လက္မခံဘူးထင္တယ္ ဟုတ္လား ေမ. နင္ စိတ္နာမယ္ဆိုလည္း နာသင္႔ပါတယ္ေလ. ငါက နင္မဟုတ္တဲ႔ တၿခားတစ္ေယာက္ကို လက္ထပ္ဖို႔ ေရြးခ်ယ္မိတာကို. ဒါေပမယ္႔ ငါ မသိလိုက္တာက သူဟာလည္း နင္႔လို သိပ္ၿပီး ေၿပာၿပရခက္တဲ႔ မိန္းကေလးမ်ဳိးၿဖစ္ေနတာပဲ. ၿပီးေတာ႔ သူနဲ႔ ေတြ႔တိုင္းမွာ ငါ နင္႔ကို သတိရေနတာ အေၾကာင္းရင္းခံပဲ. သူကလည္း သိပ္ပါးနပ္ပါတယ္. အဲဒါကို သူသိေနတယ္ေလ. ေမ"
"ဘာအေၾကာင္းေၾကာင္႔ပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ေပါ႔ ညီရယ္.. နင္ လက္ထပ္ၿဖစ္တာ လက္မထပ္ၿဖစ္တာ အဓိက အေၾကာင္းမဟုတ္ပါဘူး.. ငါ နင္႔ကို စိတ္နာတယ္ဆိုတာ ငါ ၀န္ခံပါတယ္. ငါ႔ကိုယ္ငါလည္း အဲဒါကို ခြန္အားအၿဖစ္ ေၿပာင္းနိုင္ခဲ႔တယ္. အဲဒီအတြက္လည္း နင္႔ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ညီ. အခု ငါ႔မွာ နင္တို႔အသိုင္းအ၀ိုင္းလိုလားတဲ႔ ရုပ္၀တၳဳေတြ ၿပည္႔စုံေနၿပီ ညီရဲ ႔. "
"နင္ ငါ႔ကို မေငါ႔ပါနဲ႔လား ေမရယ္.. ငါ အိမ္က စီစဥ္လို႔ ၊ ရုပ္၀တၳဳေတြ မက္လို႔ မဟုတ္ဘူး. နင္က ငါ႔ရဲ ႔ ဦးေဆာင္မႈ႔ ေအာက္မွာ ေနနိုင္မယ္႔ မိန္းကေလးမ်ဳိး မဟုတ္လို႔ပဲ. ၿပီးေတာ႔ ငါ မလုပ္နိုင္တဲ႔ အရာေတြအတြက္ နင္ရႈ႔ံခ်မွာ ငါေၾကာက္တယ္. ဒါေပမယ္႔ ၿမတ္ကလည္း နင္႔လို မိန္းကေလးပါပဲ. ၿပီးေတာ႔ ငါနဲ႔ သူနဲ႔ ၾကားမွာ သံသယေတြပဲ ရွိတယ္ ေမ. အခ်စ္မရွိဘူး. အဲဒါေၾကာင္႔ မိဘေတြ ဘယ္လိုပဲ စီစဥ္ထားေပမယ္႔ ငါတို႔ လမ္းခြဲလိုက္တယ္. အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွာေတာ႔ ငါ နင္႔ကို ေတြ႔ဖို႔ ၾကိဳးစားတယ္. နင္႔ကို ငါလာမေတြ႔ရဲတာလည္း ပါတယ္. သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလုံး နင္႔ဖက္ကပဲ ရွိေနခဲ႔တယ္ေလ.. "
ေမာင္ သက္ၿပင္းခ်ၿပီး မွန္ၿပတင္းအၿပင္ကို ေငးေနေတာ႔သည္။ အခ်ိန္ေတြ ေၿပာင္းသြားေပမယ္႔ ေမာင္က ၾကည္႔ေကာင္းေနတုန္းပါပဲ။ ကြ်န္မသိပ္ခ်စ္ခဲ႔တဲ႔ေမာင္၊ ကြ်န္မကို သိပ္ခ်စ္ခဲ႔ဖူးတဲ႔ ေမာင္က ဟိုးကမာၻတစ္ဖက္မွာ က်န္ရစ္ခဲ႔သလိုပါပဲ။ မိန္းကေလးမွ ေယာက်ာၤးေလးမွ မဟုတ္ပါဘူးေမာင္ရယ္.. ဘယ္သူမဆို ကိုယ္ခ်စ္တဲ႔သူကို ကာကြယ္ေပးခ်င္တယ္. ဘယ္သူက ကိုယ္႔ခ်စ္သူကို နိမ္႔က်ေစမွာလဲေမာင္။ အခုေတာ႔ အခုေတာ႔ ကြ်န္မတို႔ ၾကားမွာ နံရံေတြ ၿခားသြားပါၿပီေမာင္။ ပါးလႊာေပမယ္႔ အတိုင္းအတာမသိေလာက္ေအာင္ ထူထဲနက္နဲစြာကို ၿခားနားခဲ႔ၾကပါၿပီ။
"ေမ. ေမာင္႔ကို ခြင္႔လႊတ္နိုင္ဦးမလား.." ရီေ၀ေနတဲ႔ ေမာင္႔မ်က္၀န္းေတြမွာ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္အေရာင္ေလး တစ္ေငြ႔ေငြ႔။
"ခြင္႔မလႊတ္နိုင္စရာ အေၾကာင္းမရွိပါဘူး ေမာင္။ နင္႔ကို ငါလာေတြ႔ဖို႔ ငါ အားတင္းၿပီး လာခဲ႔ရတာပါ. အမွန္အတိုင္း ၀န္ခံရရင္ နင္႔ကို ငါ သိပ္ခ်စ္တာပါ ေမာင္. ဒါေပမယ္႔ နင္ ေၾကာက္ခဲ႔တဲ႔ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ ႔ ဆုံးၿဖတ္ခ်က္မ်ဳိးပဲ ငါ႔မွာ ရွိတယ္။ ငါက နင္မပန္ခ်င္လို႔ စြန္႔ပစ္ခဲ႔တဲ႔ ပန္းတစ္ပြင္႔ပဲေလ.. အဲဒီပန္းေလး ႏြမ္းလို႔ပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္၊ ခူးေၿခြခံရလို႔ပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ နင္ လွည္႔မၾကည္႔ေတာ႔နဲ႔ေလ.. ပန္းတစ္ပြင္႔ရဲ ႔ တန္ဖိုးကို မ်က္ကြယ္ၿပဳခဲ႔ၿပီးမွေတာ႔ နင္႔ရဲ ႔ ခံစားမႈ႔အတြက္နဲ႔ ဒဏ္ရာရသြားတဲ႔ ပန္းတစ္ပြင္႔ဟာ ေနၿမဲ ေနပါေစေတာ႔.. နင္ဟာ ငါ႔ရဲ ႔ ထာ၀ရ သူငယ္ခ်င္းပါပဲ ေမာင္."
မိုးေတြ မညိဳပါပဲ ကြ်န္မတို႔ ရင္မွာ ညိဳေနၿပီ ေမာင္... တစ္ေယာက္မ်က္၀န္းကို တစ္ေယာက္မၾကည္႔ရဲခဲ႔ေတာ႔ပါဘူး။ အိမ္ၿပန္ခ်ိန္ လမ္းခြဲခ်ိန္ဟာ ေနာက္တစ္ေန႔ဆိုတဲ႔ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္နဲ႔ မလွပနိုင္ေတာ႔ဘူး။ ခါးသီးခဲ႔ၿပီးၿပီ။ ကြ်န္မနွလုံးသားမွာ ေမာင္႔ရဲ ႔ စြန္႔ပစ္ၿခင္းေလာက္ ထပ္ခါးစရာမရွိေတာ႔ပါဘူး ေမာင္ရယ္။ ဘ၀မ်ာ ကုိယ္စီလမ္းေတြ ဆက္ေလွ်ာက္ရေတာ႔မယ္. ကြ်န္မေဘးနားမွာ ေမာင္မရွိနိုင္ေတာ႔သလို ေမာင္႔ေဘးနားက ပါရမီၿဖည္႔ဖက္ဟာလည္း ကြ်န္မ ၿဖစ္ခြင္႔ မရွိနိုင္ေတာ႔ဘူးေလ။ တခါတေလမွာ ပန္းေတြမွာ ဆူးရွိတတ္တယ္ ေမာင္။ ပန္းရဲ ႔ မာနလို ဆိုခ်င္လည္း ဆိုနိုင္ပါရ႕ဲ ႔။ ပန္းရဲ ႔ ဆူးဟာ ခူးသူကို စူးေစတတ္သလို ဆူးရဲ ႔ မာန္နဲ႔ ပန္းတစ္ပြင္႔ဟာလည္း ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ အထိနာတတ္တယ္ဆိုတာ ကြ်န္မ နွလုံးသားနဲ႔ ရင္းၿပီး ေၿပာၿပရင္ ေမာင္နားလည္မယ္ မထင္ပါဘူးေလ...
0 comments:
Post a Comment
မွတ္ခ်က္မ်ားကို စီစစ္ျပီးမွ ေဖာ္ျပေပးမည္ ျဖစ္ပါသျဖင့္ ဤစာမ်က္ႏွာေပၚမွာ
ခ်က္ခ်င္း ျမင္ရမည္မဟုတ္ပါ။ မၾကာခင္ ေနာက္တခါ ျပန္လာျပီး မိမိ၏
မွတ္ခ်က္ကို ျပန္ၾကည့္ပါရန္ ေမတၱာရပ္ခံပါသည္။